ქალი, რომელსაც უღალატეს, იწყებს საკუთარი თავის ძიებას და აღმოაჩენს, რომ წლების განმავლობაში შესაძლოა გაუცნობიერებლად ჰქონდა მორგებული როლები, რომლებიც ნარცისულმა გარემომ, საზოგადოებამ, ოჯახმა და სიყვარულის შესახებ შექმნილმა წარმოდგენებმა უკარნახა. ნელ-ნელა იშლება საზღვრები მსხვერპლსა და დამნაშავეს, სიყვარულსა და დამოკიდებულებას, რწმენასა და უმოქმედობას შორის. „მარადიული ცეცხლი“ არის ფსიქოლოგიურ-ფილოსოფიური პროზა საკუთარი თავის დაკარგვისა და ხელახლა პოვნის შესახებ — როცა ადამიანი პირველად ბედავს იკითხოს: „მე ვინ ვარ, თუ აღარ ვიქნები ის, ვინც სხვებს სჭირდებათ?“